هنوز اول عشقه سفر دنباله داره

تو را نادیده رفتم دل از من گله داره

خدا روزشو بیاره تو را ببینم دوباره

از کدامین سفر از کدامین شب آهنگی بخوانم

که در دل تو بشینه غم دلتو بچینه

بگو با من بگو یار مسافر

مسافر شد گرفتار مسافر

علی مولا مددکار مسافر

از چشم دنیا فتادیم به هر جا فتادیم

یاد ناگرفته شنا را به دریا فتادیم

وای غیر از جدایی چه کردم

وای در مانده دردام دردم

شاید که روزی بیابم تو را

یا که ببینم به خوابم تو را

از نغمه نغمه نوای جدایی بگوییم

این نغمه را کی سروده خدایی بگوییم

وای از ابر وباران گریزان

وای بنشسته در زیر ناودان

باشد که باری بهاری شود

یاری سزاوار یاری شود

برای دلبر میهن بخوانم

به یاد خوشه وخرمن بخوانم

دلم میشه که برگردم به هرات

به یاد خوشه وخرمن بخوانم

حالی ندارم حالی ندارم

که از حال تو احوالی ندارم

چرا این خوشه ها خرمن نمیشه

چرا هیچکس به فکر من نمیشه

غزلهای قشنگ ملک مردم

دو بیتی های ادرسکن نمیشه

ناز نازی من ناز نازی من

تو بودی کودک هم بازی من

مرا بر دامن میهن رسانید وای

ویا که نامه ای بر من رسانید

به هرات عزیزم گر که رفتید

سلامم را به ادرسکن رسانید

ای چای هل دار ای چای هل دار

همان دو تار همان تخت وسماوار

صبوری درد دوری میشناسد

بهارو برگ سوری میشناسد

نمیداند کسی از غصه هایش

صبوری را صبوری می شناسد

ای برگ لاله ای برگ لاله

آدم از دست کی باید بناله

شهر خالی جاده خالی کوچه خالی خانه خالی

جام خالی سفره خالی ساغر وپیمانه خالی

کوچ کردن دسته دسته آشنایانم ولی باز

باغ خالی باغچه خالی شاخه خالی لانه خالی

وای از دنیا که یار از یار میترسد

غنچه های تشنه از گلزار میترسد

عاشق از آوازه دیدار می ترسد

پنجه ی خنیا گران از تار می ترسد

شه سوار از جاده هموار می ترسد

این طبیب از دیدن بیمار می ترسد

ساز ها بشکست ودرد شاعران از حد گذشت

سالهای انتظار بر منو تو بد گذشت

آشنا نا آشنا شد تا بله گفتم بلا شد

گریه کردم ناله کردم حلقه بر هر در زدم

سنگ سنگ کلبه ی ویرانه را بر سر زدم

آب از آبی نجنبید خفته در خوابی نجنبید

چشمه ها خشکیدودریا خستگی را دم گرفت

آسمان افسانه ی ما رابه دست کم گرفت

جامها جوشی ندارد عشق آغوشی ندارد

بر منو بر ناله هایم هیچکس گوشی ندارد

بازا تاکاروان رفته باز آید بازا تا دلبران ناز ناز آید

بازا تا مطرب وآهنگ وساز آید پاگل افشانان نگار دلنواز آید

بازا تا بر در حافظ سر اندازیم

گل بیفشانیم ومی در ساغر اندازیم

آستین کهنه داشتیم از ما گذشتی

از منو از دل من یکجا گذشتی

بگذار این دل من پیش پات بمیره

صد سال زنده باشی دشمنات بمیره

گل دانه دانه چشم وچراغ خانه

کاشکی زمانه قدر تو را بدانه

مثل ما نباشی دردو هوا نباشی

در دیار غربت بی آشنا نباشی

به خود گفتم به تنهایی قناعت کنم صبر وطاقت کنم که نمیشه

بشینم گوشه ای خود را ملامت کنم صبرو طاقت کنم که نمیشه

دل از تو پس بگیرم به تو عادت کنم صبرو طاقت کنم که نمیشه

اگر شبها شب یلدا اگر روزها پر از غم بود

قناعت بود وصبری بود اگر بسیار اگر کم بود

همه شبها همو کابل برایم مثل یارم بود

تو بودی در کنار من دلم جم بود دلم جم بود

کسی در فکر یارش بود کسی دنبال کارش بود

خماری را خمارش بود شکاری را شکارش بود

کسی مستانه می میزد به بام خانه نی میزد

کسی از بابت دنیا نه می ترسید نه ری میزد

دانه دانه باران می بارید سوی باغ بالا میرفتیم

ناحه با تماشای مهتاب در کنار دریا می رفتیم

به چشم خسته خوابی بود به جام تشنه آبی بود

به شهر عشق وعیاری حریفی با حسابی بود

جدایی خواب را دزدید زلالی آب را دزدید

از آن شبهای مهتابی کسی مهتاب را دزدید