آسمان بیدار است

وزمین خفته به آغوش زمان

چرخها میچرخند

روزها می آیند از پس شبهای بلند

چه کسی میداند

که چه تقدیری از آیینه ها می آید

من گمان می دارم که خداوند رحیم

از پی هر تصویر

که تجلی گر اصرار الهی ست

پیامی دارد

من وتو می دانیم کز پی هر تقدیر

حکمتی می آید

که نگاهی دارد به تکرار زمان

و چراغی دارد به آینده ای روشن

که خطاها نکنیم

من وفرسایش دل

تو وتصمیم و مکان

ما وتقدیر و زمان

چه شود آخر آوارگی افغان ها؟

عشق با ما نبود

یار همراه نبود

راه هموار نبود

من واو ما بودیم حیف او با ما نبود

من خودم بودم وتنهایی وشبهای بلند

او خودش بود وهمان عشقی که

حیف از ما نبود

یار با ما نبود

کاش او می دانست عشق ما راز نبود

درد ما ساز نبود

داستان راه نبود

راه آغاز نبود

عشق آزاد نبود

حیف آوار نبود

کاش میشد که تمام عالم را پر باران بکنم

اشک بر ابر بریزم گله از یار کنم

وای از این دشت مه آلود

وای از این وادی برهوت

درد درمان ندارد

عشق فریاد ندارد

ساز ما تار ندارد

تار ما...

آه ...

خسته ام از این دل

خسته از این همه عالم تا کی؟

آه از این راه دراز

آه از این سوز وگداز

آه از این سوز وگداز

مانده ام من گله از ماه کنم

گله از یار جفا کار کنم

یا که از چشم خطا کار کنم

یا که از این دل بیمار کنم

بهتر آنکه بنشینم به لب پنجره و

چشم بر راه کنم

گله از راه کنم

...

یار نبودی تو که غمخوار نبودی

همه شب بودی و از ما نبودی

می نویسم از درد

می نویسم از رنج

آه از سردی این شب

آه از هیزم خاموش

تا به کی غم مردم خوردن

تا به کی چشم به دلها دوختن

همه جا خاموشی ست

ساکنان عالم همگی آرامند

همگی در خوابند

همه جا غرق سکوت

همه جا غرق به خون

در میان فریاد چه کسی خواهد گفت

امنیت در همه جا حکم فرماست

چه کسی میداند در دل این شبها

که سکوت است ودلهامان آرام

کودکی می آید مردمی میمیرند

آیتی می آید مردمان می بینند لذا خاموشند

همگی خفته به آغوش سکوت

مردمان برخیزید

شهر ویران شد و خنیاگر ما رفت ز یاد

نان ما سنگ شد از این همه خشخاش چرا؟

شب نشین میگرید

مردمان میگریند

پشت آن ابر کبود ماه هم میگرید

گریه میکنم

برای شانه های سبز

برای سردی حضور سایه های زرد

و اشک خفته در نگاه غم

آسمان برای چه نظاره گر شدی حضور ما

مست غصه ایم نیست آرزوی ما

وای از غبار آبروی ما

چون نگین گمشده درون خاک

آرمیده ای وما به التهاب

وای از نگاه بی قرار تو

وای از صدای ماندگار تو

گریه میکنم برای خنده های تو

اشک هم کم است برای خاطرات تو

ای نگین خفته در زمین سرد

فدای اشکهای وقت رفتنت

آن زمان که لحظه ی وداع

از طنین اشکها جدا شدی

گفتی با تمام حس خود

از مـــــــــــــــــا گذشت

من تمام روز را اشک ریختم

من تمام لحظه های پر خروش

با تمام حس وحال بی قراریم

برای جسم نا توان تو اشک ریختم

زیر سقف آسمان

میان گریه ها

مانده ام

اشک من چرا به آسمان نرفت

آه من چرا به کبریا نرفت

نا قراریم ز دیده ها که نیست

آسمان در آن زمان برای تو گریست

باد گفت این نگین خفته در زمین از آن کیست

گفت مهربانترین پدر که زیست

آه ای زمین نظاره کن

ببین که کیست

گریه میکنم چرا خدا تو را ز ما گرفت

گریه میکنم چرا خدای مهربان مرا نچید

ای خدای مهربان که مهربانیت

دم به دم نصیب ما شده

گر یه ی من از برای نا سپاسی ات که نیست

شکر میکنم تو را که خالقی

شکر میکنم تو را که با صبوریت به بنده ات

فرصت دوباره می دهی

گر که گریه میکنم برای او

از برای جای خالی است و

دلتــــــــــــــــــنگی ام

مهربان ترین من مراببخش

گر گرفته ای گلی زما

باغ خالی محبتت

رنگ گرفت ز جمع دوستان

شکر مهربان مهربان

مهربانیت به قلب ما نشست

توی ناباوری ما تو چه آسون پر کشیدی

شدی مثل یک پرنده رفتی از ما دل بریدی

تو که رفتی خونه پر شد از گلایه

پـــــــــــــــــــــــــــر سایه

شمع روشن توی لاله

غم تو کمر شکن بود

آسمون اشکش تو بغضش

هوا اون روز خیلی سرد بود

دارن از غمت میمیرن آدمها

پاشو ببین

اشکها رو با دست سردت از رو گونه ها بچین

غم تو اینقدر بزرگه که تو قلبم جا نمیشه

حالا من مونده ام وبغض تو گلو که باز نمیشه