آسمان ابریست

ومن آهسته می خوانم

شعر وجودم را برایت نازنین باران

که آری باز هم با دیدنت از چشم فرو ریزند چنان پر تب

ومن هر دم به یاد آخرین پرواز دل بیمار می مانم

به هر سو که رو آرم ببینم چشمهای پر زمعصومیت گل را

که باز هم اشک درمژگان فرو خورده

نمی دانم به یاد حرف خورشید باز خواهد گشت

وگاه با یاد اشعارش که می آید از هر سو

بدون یک نظر پیغام

آرام میگیرد

 به یادم باش

چقده قشنگه آشنایی زیر بارون

نم نم اشکها روی گونه های مجنون

تاپ تاپ قلبایی که شنیده میشه تو دلهاشون

دو تاشون ساکت وآروم

انگاری حرف میزنن با هر نگاشون

فقط اون خدا میدونه که چه میگذره حالا توی دلهاشون

نم نم اشکها رو گونه زیر بارون

لااقل دیگه کسی نیست که بگه شده دیوونه

وتکان دادن دستاواسه ی هم موقع جدایی از هم

نمی دونی که چقدر سخته جدایی زیر بارون

نفس حبس تو سینه نگاه پر ازگلایه

قطره اشکی روی گونه

روی گونه جای بوسه

...

آسمون دلش گرفته

غصه بغضش و شکسته

دوباره بارون می باره روی جاده های رویا

من وتنهایی ودشت ودل آسمون غمگین

من و دنیای قشنگی توی اوج آسمونها.

روی جاده های رنگین

تابستون بارش وبسته

گریه ابر خزون چشماش و بسته

گل رز غمگین و خسته

کمرش از بی وفایی ها شکسته

جوونها می مونن و باز صدای خش خش برگها

توی جاده های رویا

صدای ناله برگها زیر پاها

روی سنگفرش خیابون

جوون ومیکنه مجنون بیابون

دلشون پر می شه از راز

مثل یک عاشق سر مست تو دشتها

برگهای خشک درختها یه بهونست

واسه ی قلبهای تنها

صدای چک چک قطره های بارون

من و عاشق می کنه باز

قناری پر می کشه فرصت موندن نداره.

وقت سرودن نداره

من وتنها می زاره به زیر بارون

حالا من می مونم وشرشرناودون

زیر قطره های بارون