دلــــــــــم تنگ است

dokhtarafghan — Wed, 06 Feb 2008 04:21:48 GMT

بزن باران برای من

برای اشکهای همچو بارانم

برای قلب رنجورم

برای جسم بیمارم

برای قصه ی راهم

برای عشق وایمانم

آه ای باران ببار

بر سر دختر تنها

مانده ام

گناهم چیست جز خون دل خوردن

به درد آشنا مردن

و من حیران از دوران

کجا شد عهد ما یاران

کجا شد یار غمخواران

کجا شد مونس دلها

کجا شد نم نم باران

زمانی یار هم بودیم

چه بسیار راه پیموده ،همراه هم بودیم

چه شبهایی که ما غمخوار هم بودیم

و اینک

نیست آن شبها و آن راها

نه یار هم نه غمخوار ونه همراهیم

منو تو عمق یک رازیم

سزاوارم به این دوری

سزاوری به این دوری ورنجوری

منو تو درد یک جانیم

منو تو مست یک جامیم

منو تو عشق هم بودیم

گمانم جان هم بودیم

تو را من میپرستیدم نه مانند خدا کمتر

بسیار کمتر زان خدای مهربان آن خالق یکتا

ولی من روح خود را در تو میدیدم

تو ایمان منو عشق منو درمان دردم بودی و افسوس

نبودم عشق وایمانت

هوا تاریک و شب غوغای بی خواب است

زمین سرد است وشمع بی تاب بی تاب است

دلم تنگ است از از این اشکها

زمان قهر است با نجما

زمان کوتاه و عمر کوتاهتر

شب،کوتاه و غم کوتاه

چشم بر چشمان مهتاب دوخته

عشق من از هر زمان افروخته

نیستی تا سر به روی شانه هایت

زار همچون ابر گریم

نیستی تا دست سردم را پناه باشی

نگاه خسته ام را بلکه جان باشی

تو رفتی وزمان ایستاده پا بر جا

وشعر،خشکیده بر قافیه ای بی جا

زمان تنگ است وغم افزون بر دوری

نمی آیی سزاوارم به این دوری؟

زمان کوتاه و عمر کوتاه

شب کوتاه و غم کوتاه

dokhtarafghan — Fri, 28 Sep 2007 08:36:20 GMT

مسافر خسته ی من

سفر بخیر

برای جاده های سوت وکور

سفر بخیر

تو رفته ای به عمق حادثه

به راه دور و بی عبور

ز خلوت نگاه یک صبور

و مانده ام چگونه با فراق دوریت سپر کنم

چه خاک را به سر کنم

وجود تو بهانه بود برای زندگی ناب

و اشک خودسرانه بود برای لحظه های شاد

نمی شود تو را ز یاد برد

فدای اشکهای وقت رفتنت

و بغض نا گسسته ات

صداقت وجود تو برای من نشانه ایست

برای من نشانه ی ستاره ایست

که در کمان ابروان تو نشسته است

فدای اشکهای بی بها

فدای اشکهای بی بهای بی صدا

که در کمین ره نشسته اند

مرا ببخش

برای هر چه کرده ام

برای نا سپاسی ام

تو را بهانه میکنم برای زندگانی ام

برای مهربانی ام

از آن زمان که رفته ای

اشکهای ماست که میرود

نمیشود تو رازیاد برد

نمیشود وجود مهربان تو ز یاد برد

نمیشود نگاه صادقانه ات به زندگی

و جای خالیت ز یاد برد

دلم مثال آتش است

و جان من مثال یخ

عزیزکم سفر بخیر

سلامتت برای من سعادت است

به هر کجا که رفته ای سفر بخیر

من از عبور جاده های انتظار

گذشته ام به افتخار

تو را به مهربان مهربان سپرده ام

تو را به خالق زمان سپرده ام

تو را به حق سپرده ام

سفر بخیر

dokhtarafghan — Wed, 05 Sep 2007 05:27:14 GMT

آسمان ابریست

ومن آهسته می خوانم

شعر وجودم را برایت نازنین باران

وافسوس از هجوم قطره های اشک

که آری باز هم با دیدنت از چشم فرو ریزند چنان پر تب

ومن هر دم به یاد آخرین پرواز دل بیمار می مانم

به هر سو که رو آرم ببینم چشمهای پر زمعصومیت گل را

که باز هم اشک درمژگان فرو خورده

خودش را از نگاهم دور می سازد

نمی دانم به یاد حرف خورشید باز خواهد گشت

مدام بر بام بی تابی فرود آیم

وگاه با یاد اشعارش که می آید از هر سو

بدون یک نظر پیغام

آرام میگیرد

به یادم باش

چقده قشنگه آشنایی زیر بارون

نم نم اشکها روی گونه های مجنون

تاپ تاپ قلبایی که شنیده میشه تو دلهاشون

دو تاشون ساکت وآروم

انگاری حرف میزنن با هر نگاشون

فقط اون خدا میدونه که چه میگذره حالا توی دلهاشون

نم نم اشکها رو گونه زیر بارون

لااقل دیگه کسی نیست که بگه شده دیوونه

وتکان دادن دستاواسه ی هم موقع جدایی از هم

نمی دونی که چقدر سخته جدایی زیر بارون

نفس حبس تو سینه نگاه پر ازگلایه

قطره اشکی روی گونه

روی گونه جای بوسه

...

آسمون دلش گرفته

غصه بغضش و شکسته

دوباره بارون می باره روی جاده های رویا

من وتنهایی ودشت ودل آسمون غمگین

من و دنیای قشنگی توی اوج آسمونها.

روی جاده های رنگین

تابستون بارش وبسته

گریه ابر خزون چشماش و بسته

گل رز غمگین و خسته

کمرش از بی وفایی ها شکسته

دوباره پائیزمی یاد به شهر ما باز

جوونها می مونن و باز صدای خش خش برگها

توی جاده های رویا

صدای ناله برگها زیر پاها

روی سنگفرش خیابون

جوون ومیکنه مجنون بیابون

دلشون پر می شه از راز

مثل یک عاشق سر مست تو دشتها

برگهای خشک درختها یه بهونست

واسه ی قلبهای تنها

صدای چک چک قطره های بارون

من و عاشق می کنه باز

قناری پر می کشه فرصت موندن نداره.

وقت سرودن نداره

من وتنها می زاره به زیر بارون

حالا من می مونم وشرشرناودون

زیر قطره های بارون

dokhtarafghan — Sat, 16 Jun 2007 04:58:08 GMT

دلم تنگ است برای شانه های صبر

برای ناله های شب

برای گریه های درد

چه شد آن حرمت دلها

چه شد آن عهد وآن پیمان

کجا گم کرده راه شب

سبو در دست وراه کج

فغان از دست این وجدان

فغان از کج رو نادان

خداوندا نشانم ده حقیقت را

ومحو کن راه ظلمت را

خداوندا مدد میخواهمت امشب

خداوندا سبب میخواهمت امشب

من امشب با هوای مادرم زهرا

و همدردیه با گلها

در آن هنگام که در میسوخت

زمین، جولانگاه شیطان بود

و شب میتاخت و روز در بستر بیماری و مرگ بود

نه از درد بود

از غم بود

از ناشکیبایی بر عهد بود

دلم تنگ است

برای مادرم زهرا

برای مادر غمها

در آن هنگام که در میسوخت

دل انسانیت میسوخت

زمین وآسمان میسوخت

در آن هنگام که گل در پشت در بشکست

زمام عهد ها بشکست

سبو بشکست

دل هفت آسمان بشکست

مرگ بر شب

مرگ بر کجرو بی درد

مرگ بر ظلمت یک دهر

تو را گم میکنم هر شب ز دستانم

چراغی نیست راهی نیست

و من تنها بدون یاور وهمرا

زمین در زیر پاهایم

نفس را تنگ میگیرد

که من ازننگ میمیرم

و میگوید

چه شد آن حرمت دلها

چه شد آن عهد وآن پیمان؟

dokhtarafghan — Thu, 05 Apr 2007 05:34:50 GMT

بهانه ی ترانه ام

نگاه عاشقانه ام

تو زندگی برای من

تو آفتاب خانه ام

طلاطم وجود من

وجود صادقانه ات

تبسم لبان من

تو ونگاه عاشقت

تو چشمه ای ز رحمت خدا

برای بنده ای پر از گناه

من وسکوت تو وغروب

دل پر از هراس

صدای قلب من همش

خدا خداست

سکوت من به شهر شب

واشک من به کنج درد

تو از کرانه های دور

ترانه های نا صبور

و جاده های نا عبور

مرا نگاه کن از غرور

چه عاشقانه از تو سوختم

مثال قصه ی قفس

من از رهایی سوختم

چنین قفس برای من بهانه شد

برای زندگانی ام

نشان یک کمانه شد

تو را گم میکنم

هر شب ز دستانم

چراغی نیست،راهی نیست

ومن تنها وسرگردان

درون چاه تاریکی

اسیر دست شیطانم

اسیر شهوت آغشته بر اندوه

اسیر خواهش وافسوس

خداوندا چه باید کرد؟

با این خصلت مردود

زمین در زیر پاهایم

نفس را تنگ میگیرد

که من از ننگ می میرم

و میگوید

مرگ بر تو

که از لطف سخای مهربان

مولای هستی بخش

نوشیدی ولی افسوس

جام ایمانت، بشکستی

خداوندا زمان را اندکی با من مدارا کن

اسیر دست نفسم

می خورم هر دم

با زخم ناشکیبایی

تازیان از دست وجدانم

چه باید کرد؟

برای کودک غفلت

نمیدانم

خودم را در زمین ودر زمان گم کرده ام

یارای چشمانم،خوناب فراموشیست

کجا گم کرده ام خود را نمیدانم

نمی دانم

تو رفته ای

تا مرا آسمیمه سر کنی

مراز کنج گرم دلم رها کنی

من مانده ام تا رفتنت را نگاه کنم

اشکهایم را بدرقه ی راه کنم

بوسه هایم در پس باد

بر گونه ات رها کنم

تبسم غروب

هوای سرد

وقلب پر تپش

ومن کنار پنجره

نشسته ام به انتظار

وقاصدک به دست باد

مدام بگویمش به انتظار

خبر بیار خبر بیار

دلم شکست در آن سکوت نیمه شب

هوای تو درون قلب من

ومن بدون تو

تمام حق حقم به گوش ماهیان رسید

صدای آه من به آسمان رسید

صدای شکوه ام به کهکشان کشید

ولی نیامدی

نیامدی

طلوع بی غروب

dokhtarafghan — Mon, 29 Jan 2007 03:49:43 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

با کدامین کلمات شروع به وصفت نمایم

ای طلوع بی غروب

ای نامت همیشه ماندگار در اذهان

ای زنده کننده ی انسانیت

ای شکوه همیشه جاویدان

بر شما چه گذشت در آن صحرای محشر

یا رسول الله ای بهانه ی نظام آفرینش

ای ستاره ی درخشنده در ظلمات

یا علی

ای مقدس

ای که نامت گشاینده ی درهای خیبریست

ای نوازشگر کودکان یتیم

آیا حسین در صحرای کربلا تنها بود؟

نه هرگز

اختیار نظام آفرینش در دست ایشان بود

فرات که در مقابل اقیانوس معرفت حسین مقداری نیست

یا حسین تو خواستی اسلام را با خونت

با لبان تشنه ات

با فدا کردن آفتاب وجودت زنده نگه داری

فدای قطره قطره اشکهای پاک شما

بر شما چه گذشت یا حسین

شرم بر من

که طنین هل من ناصر ینصرلی شما را نشنیدم

چرا من باید جزء آن دسته از افرادی باشم

که بعد از عروج شما به آسمان

بعد از وقوع واقعه پا به عرصه ی وجود گذاشتند

درعجبم چرا دز آن روز عرش به زمین نیامد؟

ای امام بزرگ من ای جدا کننده ی حق از باطل

دستم را بگیرید که بس در گمراهی به سر میبرم

قطعا عزاداری بر شما تنها گریستن نیست

من بگویید قیام شما برای چه بود؟

ریخته شدن خون پاک شما برای چه بود؟

یا حسین

به خدا قسم که مظلومید ومعصوم

گر جز این بود عزاداری بر شما برایم عبادت نمی شد

قیام تو چه بود جز امر به معروف ونهی از منکر؟

گر چه ما این امر را چه خوب به جا می آوریم

وای بر من وای بر ما وای بر تمام شیعیان

گر به جای نیاوریم

تو نه خاطره ای ونه داستان ونه افسانه

صحرای نینوا هست فرات هست دستان اباالفضل هست

وهمینطور گودال قتله گاه

وخون سرخی که سرخیش سنگهای سفید را گلگون نموده

وچه دلیل استوارتر بر واقعیت واقعه

وجود مقدس ثارالله واباالفضل العباس

وهر که نامش در زیارت عاشوراست از یاران

پس یزید وشمر ملعون کجا هستند؟

دربار وبارگاهشان کجاست؟

نه اینکه کاخشان بزرگ ومقامشان بلند بود

حال شوره زاری گذشته ودر باتلاق تعفن فرو رفته

واین درس عبرتیست برای یزیدیان زمان

هنوز صحرا همان صحراست

یزید وشمر وعمر سعد همگی هستند

اما هنوز مانده به قیام حسین

مهدی جان

بگذار تا عشمان را به شما ثابت کنیم

بگذار تا آخرین نفس در رکاب تو خاک پای تو باشیم

وبندگیمان را به خداوند یکتا ثابت کنیم

ظلم بیداد میکند ومردم در خفقان

رود خون جاریست ومردم انگشت بر دهان

عاشورای دیگر در راه است

یا مهدی نینوا هست فرات هست

یزید وشمر وعمر سعد ملعون هست

فقط مانده قیام با شکوه شما

ادرکنی یا حسین زمان

ادرکنی یا مهدی جان

dokhtarafghan — Sun, 17 Dec 2006 02:26:10 GMT

از پشت دیوار سکوت

با یک دل زار آمدم

با چشمهایی پر ز درد

با غم بسیار آمدم

من رهروی هستم ز درد مردمان بی وطن

من آفتابم از دل شب آمدم

با ناله ودف آمدم

با نی ونی زن آمدم

با زنگ تنهایی کنون

مااز پس جام آمدیم

زنگار کن آیینه را

وقت سما هست مطربا

اینک بخوان آواز دلتنگیه ما

افسوس بیخوابی ما

جامی شکست

خونی چکید

قلبی تپید

آهی کشید

زیبای من آقای من

محو تماشایم کنون

یا میروی از دیده ام

یا تا ابدسر میگذاری بردل غم دیده ام

ای کاش رویای مرا تعبیر بود

حسرت آیینه ها تصویر بود

جای گمراهی ز قلبم لوحه ی تدبیر بود

نان شب در سفره ی هر پیر بود

چشم مردم ازهوسها سیر بود

جرم عاشق در نگاه وتیر بود

هر دلی در نزد یزدان گیر بود

جای ترسیم گناهان در دلم تردید بود

حرمت دلها به جا بود هر چه با تقصیر بود

جای انکار گناهان در خفا تدبیر بود

فرصت تکرار حرمتها اگر چه دیر بود

تن دستانم به دستت گیر بود

قلب من بازیچه ی تقدیر بود

اینچنین بازیگر تصویر بود

بگشا پنجره ی مه گرفته ی تکرار را

ونظاره گر آفرینش بی همتا باش

یک نفس تا رسیدن به آسمان کافیست

چشم بر هم نه ونظاره گر عشق باش

این عشق دروغین نیست

الهیست

تبسم روزگار در نگاه خسته ی منتظر

سکوت شب نوازشگر دل بی قرار

فردا در راه است ومن هنوز در دیروز مانده ام

امیدم به یغما رفته و من در اوج ناامیدی رو به بارگاهت آورده ام

در اوج ناامیدی با تمام یاسی که بر من غلبه کرده

چشم به فردایی دوخته ام که با سکوت همراه است وآرامش

هر چند این تند بادی ه در آن غوطه ورم همچون سکرات موت بر ترسم می افزاید

لیکن او آرامشی را در وجودم نهاده که جز به او

وبه فدایی روشن به چیز دیگری نمی اندیشم

میدانم که خیلی زودتر از آنچه که گمانم میرود به آرامش می رسم

وبه رویاهایم جامه ی عمل خواهم پوشاند

فقط لحظه ای درنگ با هدف معلوم وتوکل بر مقصود می خواهم و بعد

فردا مرا دریاب مرا در خود جای ده

وامید به یغما رفته ام را به من باز گردان

تو از من دوری اما من تو را در خود احساس میکنم

حس زندگی و بودن وتلاش برای آینده ای بهتر و روشنتر از آفتاب وسپید تر از مهتاب

پس آغاز میکنم می خواهم پلیدیها را از وجودم بزدایم

وآبی گردم و پاک چون آسمان

وقلبم آیینه ای شود که چون زیبایی ها ی آفریدگارش را دید

بی درنگ در خود منعکس کند

زندگی زیباست

اما نه به وسعت تفکر من

به وسعت نگاهی که یک موریانه به دنیا دارد

dokhtarafghan — Sun, 29 Oct 2006 03:45:40 GMT

من ناتوان تر از شمیم یاس

بیکس تر از آهوی در بندم

من با خدایم حرفها در هر خفا دارم

من یک زمینی حرفها با آن خدا دارم

ای کاش مانند ستاره بی گناه بودم

بودم ولی از هر چه ناپاکیست جدا بودم

دلم چون پاره های ابر

وچشمانم لبالب از شتاب اشک

خدایا رحم کن بر من

خدایا رحم کن بر ما که می بینیم وخاموشیم

به هنگامی که طفلی را به سرنیزه می بندند

ویا حیثیت زن را به باد شهوت خود میدرند

آری چنین است بازی دنیا

نه میبینیم نه میگرییم

نه لرزش را به جان دیدیم نه میبینیم

ما ساقدوش ظالمانیم باسکوت خود

جز این بود

دل تنهای بی جا را به مسلخگاه هم آغوشی ظلمت نمیبردیم

گمان داریم که خوشبختیم

از او پرسید تنها آرزویت چیست

واو با آن نگاه بیگناهش گفت

پای چوبینی برای راه

ومن با بغض دلسوزی برای کودک افغان

برای آرزوی مانده در پایی که یک ظالم

برای قطره نفتی یا که یک مشت خاک بی سرو صاحب

از او بگرفت می گریم

چه شبهای سیاهی دارد این کشور

چه چشمهای براهی دارد این کشور

چه مردان جهادی داشت این کشور

چه زنهای شجاعی داشت این کشور

کجا شد؟

خاکستری شد در مسیر تند باد؟؟؟

کجا شد رحم اربابان؟

کجا شد دست بخشایشگرخوبان؟

نمیدانم برای کودک میهن بگریم یا برای کودک همسایه ی دیگر

تسلای وجودیم گر که دلجوی درد هم باشیم

فلسطین یا عراق یا کشوری در انتهای مرز این دنیای غم باشیم

مدارا کن مرد مردستان

مبارز باش حتی با خالی دستان

چه با شعرت چه با رنگت

چه با عشقت چه با خونت

و قلب من همچنان با زخم خونخواهی خواهد ماند

تا لحظه ی فرجامی موعود

و لبیک یا مهدی

مهدی می آیی از سفر؟

تا کی بشینم پای در؟

چشمم به راه اشکم به راه

دردم به جا آهم به گاه

نامت کجا یادت کجا

آن نامه های رفته در آبم کجا

آیا تو دیدی نامه ام

آیا شنیدی ناله ام

آیا سلام دست جمع عاشقان

بر تو رسید آقای من

مهدی می یایی از سفر؟

تا من کنم چادر به سر

الله اکبر گویی ومن پشت سر

مهدی میایی از سفر؟

گر چهل صبا

با آه واشک

عهد تو را گویم به لب

پیمان ببندم با خدا

از تو نگردم من جدا

مهدی می یایی از سفر؟

تا با تو گویم راز ودرد

مهدی غیابت تا به کی؟

تا کی نشینم پشت در

تا کی بگریم هر سحر

مهدی شما وما کجا

تو آسمان وماه کجا

گر تو بیایی مهربان

شاید که بازم آسمان

باران ببارد بیکران

شاید که این دشت گران

روزی رساند مستمندان را زیاد

مهدی می یایی از سفر؟

گر بنده ای گردم دگر

لبیک گویم با تمام جان وتن

ای امام عاشقان بی وطن

مهدی می آیی از سفر؟

...

ای آسمان از نام تو افراشته

حور وپریوش ذکر تو برداشته

قلبم زالطاف تو یارب باخته

مهرت درون هر دلی انگاشته

عشقت درونم اینچنین افروخته

ای خالق گلپونه های اطلسی

روزی رسان کودکان در بیکسی

زیبا نگار یاس دردلواپسی

اشکم چنان جاریست آخر دل بسی

طلوعی سبز در راه است

تماشا کن خدای مهربان با ماست

واو می داند اینجا عشق پا برجاست

و می دانم محبت کعبه ی دلهاست

واین فرجامی اشک است

در بازی هجران

من امشب شرم را بفروختم

من امشب شعله های عشق را افروختم

ستاره با ستاره یار با تار

چشم خشکیده ز درد دوری و باز

حرف دلم

دوستت دارم با چشمهای انتظار

دوستت دارم مثل لحظه های بی قرار

دستهایت را به من بسپار تا یارت شوم

در شب وروز یار وغمخوارت شوم

من اگر چه با شبم لیک تو آفتابم شدی

حس مرده در تنم تو باغبانم شدی

من کویرم سرد وبی روح

تو ولی یک آسمونی پرزمهری

کاش این دنیا بداند آرزومی

لحظه ای با من بمان

با نگاهت

محو شو در من و بگذار

مست چشمانت شوم

بوسه بر چشم ونگاهت

خاک پاهایت شوم

dokhtarafghan — Mon, 25 Sep 2006 03:06:51 GMT

آسمان بیدار است

وزمین خفته به آغوش زمان

چرخها میچرخند

روزها می آیند از پس شبهای بلند

چه کسی میداند

که چه تقدیری از آیینه ها می آید

من گمان می دارم که خداوند رحیم

از پی هر تصویر

که تجلی گر اصرار الهی ست

پیامی دارد

من وتو می دانیم کز پی هر تقدیر

حکمتی می آید

که نگاهی دارد به تکرار زمان

و چراغی دارد به آینده ای روشن

که خطاها نکنیم

من وفرسایش دل

تو وتصمیم و مکان

ما وتقدیر و زمان

چه شود آخر آوارگی افغان ها؟

عشق با ما نبود

یار همراه نبود

راه هموار نبود

من واو ما بودیم حیف او با ما نبود

من خودم بودم وتنهایی وشبهای بلند

او خودش بود وهمان عشقی که

حیف از ما نبود

یار با ما نبود

کاش او می دانست عشق ما راز نبود

درد ما ساز نبود

داستان راه نبود

راه آغاز نبود

عشق آزاد نبود

حیف آوار نبود

کاش میشد که تمام عالم را پر باران بکنم

اشک بر ابر بریزم گله از یار کنم

وای از این دشت مه آلود

وای از این وادی برهوت

درد درمان ندارد

عشق فریاد ندارد

ساز ما تار ندارد

تار ما...

آه ...

خسته ام از این دل

خسته از این همه عالم تا کی؟

آه از این راه دراز

آه از این سوز وگداز

مانده ام من گله از ماه کنم

گله از یار جفا کار کنم

یا که از چشم خطا کار کنم

یا که از این دل بیمار کنم

بهتر آنکه بنشینم به لب پنجره و

چشم بر راه کنم

گله از راه کنم

...

یار نبودی تو که غمخوار نبودی

همه شب بودی و از ما نبودی

می نویسم از درد

می نویسم از رنج

آه از سردی این شب

آه از هیزم خاموش

تا به کی غم مردم خوردن

تا به کی چشم به دلها دوختن

همه جا خاموشی ست

ساکنان عالم همگی آرامند

همگی در خوابند

همه جا غرق سکوت

همه جا غرق به خون

در میان فریاد چه کسی خواهد گفت

امنیت در همه جا حکم فرماست

چه کسی میداند در دل این شبها

که سکوت است ودلهامان آرام

کودکی می آید مردمی میمیرند

آیتی می آید مردمان می بینند لذا خاموشند

همگی خفته به آغوش سکوت

مردمان برخیزید

شهر ویران شد و خنیاگر ما رفت ز یاد

نان ما سنگ شد از این همه خشخاش چرا؟

شب نشین میگرید

مردمان میگریند

پشت آن ابر کبود ماه هم میگرید

گریه میکنم

برای شانه های سبز

برای سردی حضور سایه های زرد

و اشک خفته در نگاه غم

آسمان برای چه نظاره گر شدی حضور ما

مست غصه ایم نیست آرزوی ما

وای از غبار آبروی ما

چون نگین گمشده درون خاک

آرمیده ای وما به التهاب

وای از نگاه بی قرار تو

وای از صدای ماندگار تو

گریه میکنم برای خنده های تو

اشک هم کم است برای خاطرات تو

ای نگین خفته در زمین سرد

فدای اشکهای وقت رفتنت

آن زمان که لحظه ی وداع

از طنین اشکها جدا شدی

گفتی با تمام حس خود

از مـــــــــــــــــا گذشت

من تمام روز را اشک ریختم

من تمام لحظه های پر خروش

با تمام حس وحال بی قراریم

برای جسم نا توان تو اشک ریختم

زیر سقف آسمان

میان گریه ها

مانده ام

اشک من چرا به آسمان نرفت

آه من چرا به کبریا نرفت

نا قراریم ز دیده ها که نیست

آسمان در آن زمان برای تو گریست

باد گفت این نگین خفته در زمین از آن کیست

گفت مهربانترین پدر که زیست

آه ای زمین نظاره کن

ببین که کیست

گریه میکنم چرا خدا تو را ز ما گرفت

گریه میکنم چرا خدای مهربان مرا نچید

ای خدای مهربان که مهربانیت

دم به دم نصیب ما شده

گر یه ی من از برای نا سپاسی ات که نیست

شکر میکنم تو را که خالقی

شکر میکنم تو را که با صبوریت به بنده ات

فرصت دوباره می دهی

گر که گریه میکنم برای او

از برای جای خالی است و

دلتــــــــــــــــــنگی ام

مهربان ترین من مراببخش

گر گرفته ای گلی زما

باغ خالی محبتت

رنگ گرفت ز جمع دوستان

شکر مهربان مهربان

مهربانیت به قلب ما نشست

توی ناباوری ما تو چه آسون پر کشیدی

شدی مثل یک پرنده رفتی از ما دل بریدی

تو که رفتی خونه پر شد از گلایه

پـــــــــــــــــــــــــــر سایه

شمع روشن توی لاله

غم تو کمر شکن بود

آسمون اشکش تو بغضش

هوا اون روز خیلی سرد بود

دارن از غمت میمیرن آدمها

پاشو ببین

اشکها رو با دست سردت از رو گونه ها بچین

غم تو اینقدر بزرگه که تو قلبم جا نمیشه

حالا من مونده ام وبغض تو گلو که باز نمیشه

dokhtarafghan — Mon, 28 Aug 2006 02:50:10 GMT

آه از آن روزی که دستان تو از من دور شد

آه از آن صبر وتحمل کاینچنین خشم گور شد

اشک من باور نمیدارد

نگاهم پشت چشم ماه

یار را در بر نمی آرد

بزن باران دل من سخت غمگین است

عشق مجو از آنکه قلبش دشنه ی کین است

اشک بر چشمم نمی ماند نفسهایم چه سنگین است

ستاره داغ بر چشمان خود از شرم چشمانش

کبوتر داغ بر بالهای خود از آه پروازش

وشاعر داغ بر لبهای خود از خشم اشعارش

دارم از غصه میمیرم تو که نیستی ببینی

دارم از غمت میمیرم تو کجایی که ببینی

نمیبینی نمیبینی دیگه هیچ وقت نمیبینی

نگاه ودستای سردم ونفسهام

دیگه من هم نمیبینم

تو واون چشمای نازت ونفسهات

حتی تو خواب نمیبینم

رفتی وتنهام گذاشتی

چه قرارهایی که با هم نمیزاشتیم

تو چرا تنهام گذاشتی مگه ما قرار نذاشتیم که بمونیم واسه ی هم؟

تو نذاشتی نگذاشتی

آره من شکسته قلبم

آره من خسته وسردم

آخه از غمت شکستم

من واست آرزوها داشتمو افسوس

یکی شم بر نداشتم

مگه من چی کم گذاشتم که تو اینطور از من ودلم گذشتی

چرا رفتی چرا رفتی مگه من چی کم گذاشتم

از منو آرزوهای من گذشتی

با همه خوبی که داشتی عاقبت تنهام گذاشتی

پا گذاشتی رو تموم آرزوهام

از من ودلم گذشتی

دل من باور کن عشق سراب است سراب

دل من غمگین باش یار محال است محال

او دلش سنگ شدوشیشه ی قلبم بشکست

سنگ بر دل بزد و روح لطیفم بگداخت

اشک بر چشم نمانده آه بر لب نمانده

غم بر دل بنشانده سنگ بر سنگ نمانده

آه را قوت ای کاش نمانده

درد را قدرت درمان نمانده

تو که رفتی دشت خاموش شدو روشنی بر قلب نمانده

اشک خشکید به چشمم راه برگشت نمانده

روز اول آشنایی

روز دوم باز خوانی

روز سوم عاشقی و باز تابی

روز آخر هم جدایی

این همه آخر یک همصحبتی ست

آخر یک داستان عاشقی ست

عاشقی یا نه هوس بیخود شدن

از همه جستن بریدن خوار شدن

روزهای پر ز مهرو عاطفه

روزها سرشار از هر خاطره

آخر از خود بریدن عاشقی ست

عشق نیست این آخر دیوانگی ست

آخر یک داستان عاشقی ست

آخر هر عاشقی آوارگی ست

در آستانه ی مرگم نشسته ام که بیایی

دلی برایم نمانده چرا نمی آیی

به باغ عاطفه ام هیچ رنگی نیست

غبار آینه باشد که هیچ رحمی نیست

مرا به کنج عزلت خود میکشاند شب

به روی دفتر پیوند هیچ عهدی نیست

نه حال شعر گفتنم است ونه هم نفسی

فضیلت انسانیت کشته شد در هوسی

باز دل در هوای پر زدن است

وگل در انتظار بوسه ی باد

ستاره می گریست در دل شب

و ماه میگرفت صورت خویش

قلب من باور کن

تو شکستی چون جام

چون دل مرده زکام

چشم من سخت ببار

از پس آینه ها در نگه یار ببار

گر چه از من دوری اما

بر وفاداری وفا کن

صبر بیهودگی ام بس

بر من افسرده دل کمتر جفا کن

چه کسی می داند که درون دل من چیست

جز آواز فریبی و همان حس غریبی

و دلم باز سراغ گل گمگشته ز آغوش چو مادر که جدا گشته ز فرزند گرفته

و صدای تپش قلبی که

عاقبت می ایستد از غم معشوق

چه افسوس و صد افسوس

که هرگز نه خواهد فهمید ونخواهد فهمید

چه کشیدم ز پس چهره ی خندان

به تو آری که همان نو گل بشکفته ی قلبم باشی

چه کشیدم ز الطاف مغیلان که چرا با گل نازی که تو باشی

من جوشیدم

گل من باور کن که خدا یاور ماست

که چه ما میگوییم

که چه ما میخواهیم

گل من گر چه طوفان شد و ببرید وجودت ز تن من

که همان ظرف سفالینه ی پوسیده ی تنها که خودم باشم وبس

ولی افسوس

نتوانست خیال تو وعطر تو

از خانه ی قلبم برباید

ومن آری که همان گلدان درز گرفته باشم

از غم دوری تو خواهم مرد

یا به باد امروز یا به طوفان صبا

در التهاب لحظه ها دلم پر از صداقتت

دلم پر از سکوت مات تو پر از غم نجابتت

پرنده پر نمی زنه توکوچه ی خاطره ها

ستاره سر نمی زنه به خونه ی آرزوها

من وسکوت پنجره من ونگاه منتظر

من وتبسم غروب من وهوای منفعل

یه روز می یایی ازسفر با کوله باری از نفس

هر آن حسادت می کنند پرنده های تو قفس

من با تو خو شبختی مو قسمت میکنم

هر چی دارم وندارم با تو قسمت میکنم